De Constantijnmeteoor

meteoor

Het boek waaraan deze blog is gewijd, gaat over het visioen waarmee de weg van keizer Constantijn de Grote richting christendom begon. Vincent Hunink heeft de oudste tekst over die gebeurtenis, een redevoering uit het jaar 310, voor de gelegenheid vertaald. Ik neuzel nog wat om die vertaling heen en ik meende, naïef als ik ben, dat dit een onderwerp was waarbij ik me zou kunnen concentreren op datgene waarover u wil lezen.

Helaas is dat niet het geval. Iedereen vindt de Oudheid namelijk interessant en dat betekent dat er vrijwel geen onderwerp is waarover geen onzintheorie de ronde doet. En jawel, ook over het visioen van Constantijn is een onzintheorie: Constantijn heeft een meteoor zien neerkomen.

Eh?

De oudste beschrijving gaat over twee goden, Apollo en Victoria, die Constantijn kransen aanbieden. Een andere beschrijving, van Eusebios, heeft het over een kruis. Weer een andere beschrijving heeft het over een droomwaarin Constantijn een kruis ziet. En er is nog een traditie waarin de keizer de woorden “in dit teken zul je overwinnen” waarneemt. Er zijn meer tradities, waarover u hier meer leest. Geen daarvan kan, met de beste wil van de wereld, worden beschouwd als de lichtstreep die een meteoor achterlaat.

Hoewel er dus geen enkele noodzaak is een meteoor te zoeken, zijn er vanzelfsprekend wetenschappers die de meteoor vinden. De inslagkrater is gevonden in Italië op een plek die Cratere del Sirente heet.

Radiocarbon dating puts the crater’s formation at about the right time to have been witnessed by Constantine and there are magnetic anomalies detected around the secondary craters – possibly due to magnetic fragments from the meteorite.

According to Ormo, it would have struck the Earth with the force of a small nuclear bomb, perhaps a kiloton in yield. It would have looked like a nuclear blast, with a mushroom cloud and shockwaves.

Los van het feit dat het volslagen onmogelijk is om een zo precieze datering te geven, laat staan een radiocarbondatering, moet erop worden gewezen dat het visioen is waargenomen te Grand. Daar was de tempel voor Grannus en die stond in het toenmalige Gallië. Wie naar een inslagkrater voor een waarneming in Frankrijk gaat zoeken in Italië heeft domweg de bronnen onvoldoende bestudeerd.

Hier zal ik het naar bij laten. Ik ben te kwaad om verder te schrijven.

Advertenties